Friday, May 27, 2016

ಸಂಕಲ್ಪಶಕ್ತಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತು.



ಶೋಭಾ ಎಂಬ ಅಲೆಮಾರಿಯನ್ನು ನಾನು ಬೇಟಿಯಾಗಿದ್ದು ನಲ್ಲಮಲ್ಲ ಕಾಡಿನ ಚಾರಣದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ. ಪಯಣ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ಮರೆಯುವುದು ಸಹಜವೆಂಬಂತೆ  ನಾನವರನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಚಾರಣದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ  ಹಿಮಾಲಯವೆಂದರೆ ನನಗೆ ತೀರದ ಮೋಹವಿದೆ ಎಂದು ಅವರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನವರು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಪ್ರತಿವರ್ಷದಂತೆ ಮರುವರ್ಷ ಅವರು ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮೊಡನೆ ಬರುವಿರಾ ಎಂದು ಅಹ್ವಾನಿಸಿದರು. ಮತ್ತೆ ಯೋಚಿಸೋದೇನಿದೆ? ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಲಿ ಬ್ಯಾಗ್ , ಬ್ಯಾಕ್ ಪ್ಯಾಕ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟೆ.
ಈಗವರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಹಿಮಾಲಯ ಚಾರಣದ ಸಂಗಾತಿ.
ಶೋಭಾಗೆ ಈಗ ೬೩ ವರ್ಷ. ಹರೆಯದ ಹುಡುಗರಂತೆ ಹಿಮಾಲಯದ ಕಡಿದಾದ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಚಾರಣ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅವರು ನನಗೊಂದು ವಿಸ್ಮಯ, ಅಚ್ಚರಿ. ಆ ಬೆರಗಿನಿಂದಲೇ ಅವರನ್ನು ಮಾತಿಗೆಳೆದೆ

ಪ್ರಶ್ನೆ; ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನೀವು ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?

ಶೋಭಾ; ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ. ೨೦೦೨ರಲ್ಲಿ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಶಿವನ ಆಲಯ ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಅಡಿಯಿಟ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿತನಕ ಒಂದು ವರ್ಷವೂ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ೨೦೧೩ರಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸುನಾಮಿ ಆದಾಗಲೂ ಅದರಿಂದಾದ ಅವಘಡಗಳನ್ನು ನೋಡಲೆಂದೇ ನಾವಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ಈಶಾನ್ಯದ ಏಳು ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಭೂತಾನ್ ಪ್ರವಾಸ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ; ನಿಮಗೆ ಈ ಮೊದಲೇ ಪ್ರವಾಸ ಮತ್ತು ಚಾರಣದ ಅನುಭವ ಇತ್ತೇ? ಅಂದರೆ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ?

ಶೋಭಾ; ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಸರಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಊರೂರು ಸುತ್ತುವುದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನೂರು ಇಂತಹದೇ ಅಂತ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಊರು ನನಗಿಲ್ಲ. ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಬೆಂಗಳೂರೇ ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಊರಾಯ್ತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಪತಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ BHEL ನಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಕಛೇರಿ ಮತ್ತು ಮನೆ ಇವೆರಡೇ ನನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವಾಯ್ತು. ಪ್ರವಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸು ಕೂಡಾ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಶ್ನೆ;  ಯಾವಾಗ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಿಮಾಲಯ ಸೆಳೆಯಿತು?

ಶೋಭಾ; ನಾನು BSNL ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.  ೨೦೦೨ರ ಜುಲೈ ನಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಪತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ಅದೇ ವರ್ಷ ನನ್ನ ಪರಿಚಯಸ್ಥರೊಬ್ಬರು ಅಮರನಾಥ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಕಂಡಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಆಮೇಲೆ ಸತತ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷ ಯಾತ್ರೆ ಕೈಗೊಂಡೆ. ಆಮೇಲೆ ಟ್ರಾವಲ್ಸ್ ಜೊತೆ ಹೋಗೋದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಹಿಮಾಲಯದ ವಿವಿಧ ಗರಿಸ್ರುಂಗಗಳನ್ನು ಸುತ್ತುವ ಸಣ್ಣ ಟೀಮ್ ಅನ್ನು ನಾವೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೆವು. ಈಗಾ ನಾವು ನಾವೇ ಗೋಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಪ್ರವಾಸ ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ; ನೀವು ಹತ್ತಿಳಿದ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ಹೆಸರಿಸಬಹುದೇ?

ಶೋಭಾ; ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಅರುಣಾಚಲಪ್ರದೇಶ-ಸಿಕ್ಕಿಂ ತನಕ ಸುಮಾರು ಎರಡೂವರೆ ಸಾವಿರ ಕಿ.ಮೀ ಉದ್ದದ ಹಿಮಾಲಯ ನಮ್ಮದು. ಅದರ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ನಾವು ಓಡಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಬಾಗದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಂಚಕೇದಾರಗಳು, ಪಂಚಕೈಲಾಸಗಳು, ಪಂಚ ಬದರಿಗಳು ಗಂಗೋತ್ರಿ, ಯಮುನೋತ್ರಿ, ಮಾನಸ ಸರೋವರ, ಸತೋಪಂಥ್, ಆದಿ ಕೈಲಾಸ, ನೇಪಾಳ.. ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ದೊಡ್ಡದಿದೆ. ಉತ್ತರಾಖಂಡ ಮತ್ತು ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶ ಚಾರಣಿಗರ ಸ್ವರ್ಗ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಕಸುವು ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲ ಸುತ್ತಾಡಲು ಜಾಗಗಳಿವೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ; ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ?

ಶೋಭಾ; ನನಗೆ ಒಬ್ಬ ಮಗ ಮತ್ತು ಮಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಸಾಪ್ಟ್ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ಸ್. ಅವರಿಗೂ ಪ್ರವಾಸದ ಹುಚ್ಚಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಮಗಳು ನನ್ನ ಜತೆಗೂಡುತ್ತಾಳೆ. ನನ್ನ ಗಂಡನ ಊರು ಉತ್ತರಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕುಮುಟಾ ಆಗಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದು ಹೆಚ್ಚು ಬಳಕೆಯಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಶ್ನೆ; ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುತ್ತೀರಲ್ಲಾ...ಅದು ನಿಮಗೇನು ಕೊಡುತ್ತೆ?

ಶೋಭಾ; ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಕೊಡುವುದು ಕಷ್ಟ. ನಮ್ಮ ಅನುಭವದ ವಿಸ್ತಾರತೆಗಾಗಿ ‘ಕೋಶ ಓದು ದೇಶ ಸುತ್ತು’ ಅನ್ನು ಗಾದೆಯಿದೆಯೇ ಇದೆಯಲ್ಲಾ.  ಆಯಾಯ ಊರಿನ ಜತೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಇತಿಹಾಸ, ಪುರಾಣಗಳು, ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರ ಆಚಾರ-ವಿಚಾರ, ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿ, ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಪೇಪರುಗಳಲ್ಲಿ, ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಊರಿನ, ರಾಜ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನವು ಓಡಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಅವರೆಲ್ಲ್ಲಾ ನಮ್ಮವರು ಎಂಬ ಏಕತಾ ಭಾವಮೂಡುತ್ತೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ; ಈ ವಯಸ್ಸಲ್ಲೂ ಇಷ್ಟೇಲ್ಲಾ ಓಡಾಡುತ್ತಿರಲ್ಲಾ ನಿಮಗೆ ದಣಿವಾಗುವುದೆಲ್ಲವೇ? ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ.

ಶೋಭಾ; ವಯಸ್ಸಾಗುವುದು ದೇಹಕ್ಕೆ; ಮನಸ್ಸಿಗಲ್ಲಾ. ನಾನು ಈ ಪರ್ವತವನ್ನು ಹತ್ತಬಲ್ಲೆ ಅಂತ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದರೆ ನೀವು ಹತ್ತಿಯೇ ಹತ್ತುತ್ತೀರಿ,,ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಿಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಹೊತ್ತುಯ್ಯುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲದೆ ಯೋಗ, ಧ್ಯಾನ, ಮುಂಜಾವಿನ ನಡಿಗೆ ನೀವು ಸದಾ ಫಿಟ್ ಆಗಿರಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ;ಮುಂದಿನ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರವಾಸ ಎಲ್ಲಿಗೆ?

ಶೋಭಾ; ೨೦೧೩ರ ಹಿಮಾಲಯದ ಸುನಾಮಿಗೆ ಕೇದಾರನಾಥ ಪರಿಸರ ನಿರ್ನಾಮವಾಯ್ತಲ್ಲಾ..ಮಂದಾಕಿನಿಯ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಕಾಂತಿ ಸರೋವರಕ್ಕೆ. ಅದನ್ನು ಗಾಂಧಿ ಸರೋವರ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇದಾರನಾಥದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಎಂಟು ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಮಹಾದಾಸೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ತುಂಬಾ ಕಠಿಣವಾದ ಚಾರಣ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಮೈಮನಸುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ
[ಕನೆಕ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾದ ’ಅಥಿತಿ’ ಅಂಕಣಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಸಿದ ಸಂದರ್ಶನವಿದು.
ಅದರ ಲಿಂಕ್ ಇಲ್ಲಿದೆ.
http://connectkannada.com/2016/05/21/%E0%B2%B8%E0%B2%82%E0%B2%95%E0%B2%B2%E0%B3%8D%E0%B2%AA-%E0%B2%B6%E0%B2%95%E0%B3%8D%E0%B2%A4%E0%B2%BF%E0%B2%AF-%E0%B2%9C%E0%B3%8A%E0%B2%A4%E0%B3%86%E0%B2%97%E0%B3%86-%E0%B2%AE%E0%B2%BE%E0%B2%A4/ ]

.

Sunday, May 22, 2016

ಹಕ್ಕಿಜೋಡಿಗಳ ನಡುವೆ ಒಂಟಿ ಹಕ್ಕಿ.


ಹಿಮಮಣಿಗಳಂದದಲಿ......
ಮುನಿಸಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೇ?



 ಇಳಿಸಂಜೆ. ಬಾಗಿಲ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೊರಗಿ ಪಾರಿಜಾತ ಮರವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸೂರ್ಯ ಮರೆಯಾಗಿ ಘಳಿಗೆ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಪಾರಿಜಾತ ಮೊಗ್ಗು ಬಹು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹವಳದ ದಂಟಿನೊಳಗಿನಿಂದ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಹೊರಚಾಚುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಸುವಾಸನೆಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಭಂಗ ಮಾಡಿದ್ದು, ಮರದ ಮೇಲಿನ ಪುಟ್ಟ ಜೋಡಿ ಹಕ್ಕಿಗಳು. ಅವು ಕಿಚ..ಪಿಚ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಗೆಲ್ಲಿನಿಂದ ಗೆಲ್ಲಿಗೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಲು ಮುದ್ದಾದ ಅವುಗಳನ್ನು ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಗಿಸೋಣವೆಂದುಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಕ್ಯಾಮರಾ ತಂದು ಪೋಕಸ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಅವು ಎಟ್ಟಿ ರಟ್ಟಿದಂತೆ [ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲಿಲ್ವಾ..ಸಿಗಡಿ ಮೀನು ಚಲಿಸಿದಂತೆ] ರಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವೇ ಹೊರತು ಕ್ಯಾಮರಾ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳಲೇ ಇಲ್ಲ.

ವಿಷಣ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಳಬಂದೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಕಿಚಿಗುಟ್ಟುವಿಕೆಗೆ ಮನಸೋತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಆಗಾಗ ಬಂದು ಅವುಗಳೇನು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಲಿದ್ದೆ. ಕತ್ತಲಾವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಜೋಡಿ ಹಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕಿಟಿಕಿಯೆಡೆಗೆ ಬಾಗಿದ ಗೆಲ್ಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಕುಳಿತಿತು. ಮರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಕಿಚಪಚ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಹಕ್ಕಿಯೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೂತಿತು. ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತ ಈ ಜೋಡಿ ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಗುವುದು ಖಂಡಿತಾ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಕ್ಯಾಮರಾ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೆ. ಅವು ನನ್ನ ಗಮನಿಸಿರಬೇಕು., ಮತ್ತೆ ಹಾರಿ ಹೋಗಿ ಮರದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದವು.

ಜನುಮದ ಜೋಡಿ.
ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕತ್ತಲಾವರಿಸಿತು. ನಾನೀ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಮಲಗುವ ಟೈಮ್ ನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಪಾರಿಜಾತ ಗೆಲ್ಲಿನತ್ತ ನೋಡಿದೆ.ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂಬಾಗಿಲಿನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗಳು ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು. ಕ್ಯಾಮರಾ ತಂದು ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿದೆ. ಪ್ಲಾಶ್ ಬೆಳಕು ಕಣ್ಣು ಕೋರೈಸಿತು. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮಿಸುಕಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.
 ಈ ಅಪರಾಧಿಭಾವದಿಂದಲೇ ಪೇಸ್ಬುಕ್ ಗೆ ಬಂದೆ. ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ಟೇಟಸ್ಸಾಗಿಸಿ, ನಾಳೆ ಈ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಬರಬಹುದೇ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಪ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಮುಂದಿಟ್ಟೆ. ಅವರೆಲ್ಲಾ ಬರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಆದ್ರೆ ಅವು ಮರುದಿನ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಅಪರಾಧಿಭಾವದಿಂದ ಮುಕ್ತ ಗೊಳಿಸಿದವು.

ಪೇಸ್ಬುಕ್ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಆ ದಿನದ ನೆನಪು ನನಗಿದೆ. ಅದು ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಸೆಪ್ಟಂಬರ ೨೯.
ಅಂದಿನಿಂದ ಈ ಹಕ್ಕಿಜೋಡಿಗಳು ನನ್ನ ಸಂಜೆಯ ಸಂಗಾತಿಗಳು. ಅವು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆಂದಾಗ ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ಸೂರೊಂದು ಇಲ್ಲವೆಂದು ವ್ಯಥೆಪಡುತ್ತೇನೆ. ಸೂರು ಅಂದಾಗ ನೆನಪಾಯ್ತು ನೋಡಿ. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ನಾನು ಗಮನಿಸಿದೆ; ಆ ಜೋಡಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾರಿಜಾತದ ಎಲೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುದುಡಿ ಕುಳಿತಿವೆ. ತಲೆಯನು ದೇಹದೊಳಗೆ ಹುದುಗಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾರಣ ಒಂದು ಬಣ್ಣದ ಹತ್ತಿಯ ಉಂಡೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ. ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿರುವ ನೀರ ಹನಿಗಳು ಲೈಟ್ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ವಜ್ರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿವೆ. ಆಮೇಲಿನ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಗಮನಿಸಿದಂತೆ ಅವು ತಪ್ಪದೆ ಅದೇ ಎಲೆಯ ಕೆಳಗೆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. 

ಬರುವೆಯೋ... ಬಾರೆಯೋ..!

ಹೀಗಿರುವಾಗ ಶರತ್ಕಾಲ ಬಂತು. ಹಸಿರೆಲೆಗಳು ಹಳದಿಯಾಗಿ ಎಲೆಯುದುರುವ ಕಾಲ. ಆ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಮಾಡಿನಂತೆ ರಕ್ಷಾಕವಚವಾಗಿದ್ದ ಆ ಎಲೆಯೂ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗತೊಡಗಿತು. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮುಂದೇನು ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ನನಗೆ. ಒಂದು ದಿನ ನೋಡುತ್ತೇನೆ; ಆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಆ ಎಲೆಮಾಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅದೇ ಗೆಲ್ಲಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಎಲೆಯ ಮಾಡಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿವೆ. ನಂಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಯ್ತು, ಅವು ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಕಿಟಕಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದವು. ಅವು ಜಾಗ ಬದಲಿಸಿದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಆ ಹಣ್ಣೆಲೆ ತೊಟ್ಟು ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದು ಹೋಯ್ತು!

ಸವಿಗನಸೊಂದು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ...


  
ನಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವುಗಳ ಕಲರವಕ್ಕೆ ಕಿವಿ ತೆರೆದೇ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತೇನೆ. ರಾತ್ರಿ ಇವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ನಾನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುವುದು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕರೆಕ್ಟಾಗಿ ಐದು ಘಂಟೆಗೆ ಚಿಲಿಪಿಲಿಗುಟ್ಟುತ್ತಾ ಎದ್ದು ಬಿಡುತ್ತವೆ, ನನ್ನನ್ನೂ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತವೆ. ಎದ್ದೊಡನೆ ಮುಂಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಅವುಗಳು ಹಾರಿ ಹೋಗಿರುವುದುದನ್ನು ಖಾತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಿಂಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಅಲ್ಲಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಮುತ್ತುಗದ ಮರದಲ್ಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಹದ್ದುಗಳತ್ತ ನೋಟ ಹರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಅದೊಂದು ಒಲವಿನ ಸಂಸಾರ. ಸುಮಾರು ಆರು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಆ ಜೋಡಿ ಒಂದೊಂದೇ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ತಂದು ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅವು ಮೊಟ್ಟೆಯಿಟ್ಟು ಮರಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಅವುಗಳ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅವುಗಳ ಭರ್ಜರಿ ಬಾಡೂಟದ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಒಂದು ದಿನ ಅಕಸ್ಮತ್ತಾಗಿ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮರಿಗಳನ್ನು ಕಂಡೆ. ಅವೇನೂ ಇತರ ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿಯೇನೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ.ಮೈಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಕೂದಲುಗಳಿದ್ದ ಪ್ರೇತದ ಮರಿಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದವು.

ನೀನೆನಗೆ ನಾನಿನಗೆ ಜೇನಾಗುವಾ...

ನೀವು ಹದ್ದುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನೇನೋ ಕೇಳಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವುಗಳು ತಮ್ಮ ಮರಿಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿರಬಹುದು.  ತಾಯಿ ತಂದೆ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಕೆಂಪಾದ ತಾಜಾ ಮಾಂಸದ ತುಣುಕನ್ನು ಸರದಿ ಮೇಲೆ ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಬೆರಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಥ ಪ್ರೀತಿಮಳೆಯದು! ಮಳೆ ಅಂದಾಗ ನೆನಪಾಯ್ತು ನೋಡಿ; ಒಂದು ದಿನ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಧಾರಕಾರ ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು. ಆ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮರಿಗಳನ್ನು ರೆಕ್ಕೆಯಡಿ ಹುದುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂಜೆಯಿಂದ ಬೆಳಗಿನ ತನಕ ಅಲ್ಲಾಡದೆ ತೊಯ್ಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆಂದರೆ ಅದೆಂಥ ಮಮತೆ ಇದ್ದೀತು. ನಾವು ಮನುಷ್ಯರು ತಾಯಿಯನ್ನು ದೈವತ್ವಕ್ಕೇರಿಸಿ ಹೊಗಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ತಾಯಾಂದಿರು ತಮ್ಮ ಸಂತಾನವನ್ನು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ. ಆ ಮರಿಗಳು ಒಂದು ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಕೊಂಬೆಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಮಾರುದ್ದದ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಬಡಿಯುತ್ತಾ ಹಾರುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತದ್ದು, ಬಿರು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮರದ ಟೊಂಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಾರಾಟದ ತಾಲೀಮ್ ಅನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದುದು...ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಸೋಜಿಗ. ಈ ರಣಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಗೆ ನೀರಡಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಇಲ್ಲಾಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ, ಅವುಗಳ ದೇಹ ಪ್ರಕ್ರುತಿಯೇ ಹಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು!

ಅಮ್ಮಾ...ಅಮ್ಮಾ...
ಮೊನ್ನೆ ಜಡಿಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಮರದತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಹಿಂದಿನ ವಾರ ಬಂದ ಮಳೆಗೆ ಒಣಗಿದ ಚಿಗುರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮರ ಈಗ ಹಸಿರು ಹೊದ್ದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮರಿಗಳು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ದಿನಾ ಸರತಿಯ ಮೇಲೆ ಮರಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಹದ್ದುಗಳು ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗೂಡಲ್ಲಿರುವ ಸಮಯವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಅವುಗಳೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮರಿಯಿಡುವ ವೇಳೆಗೆ ಬರಬಹುದು.

ನಾನು ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಗೆಲ್ಲಾ ಪಾರಿಜಾತದ ಜೋಡಿ ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಪ್ಪದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದು ಮರದಲ್ಲಿ ಇರುಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದುವಂತೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದುದರ ಬಗ್ಗೆ ದಿಗಿಲಾಗಿರಬೇಕು. ಯಾಕೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ದಿನ ಸಂಜೆ ನನ್ನನ್ನು ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಮತ್ತೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾದವು. ನಾನು ಸಂಜೆ ತಲೆಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪಾರಿಜಾತದ ಮರದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಾಣಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಮಲಗು ಮಲಗು ಚಾರು ಲತೆಯೇ...ನಿನಗೂ ನೆರಳಿದೆ!
ಎರಡ್ಮೂರು ದಿನ ಕಳೆದಿರಬಹುದು, ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪಾರಿಜಾತ ಮರದಿಂದ ಕಿಚಪಿಚ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ನೋಡಿದರೆ ಅದೇ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಗೆಲ್ಲಿನಿಂದ ಗೆಲ್ಲಿಗೆ ನೆಗೆಯುತ್ತಿವೆ [ಅದೇ ಹಕ್ಕಿಗಳಾ ಅಥವಾ ಆ ಜಾತೀಯ ಬೇರೆ ಹಕ್ಕಿಗಳಾ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ]. ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಿಧಿ ಸಿಕ್ಕಷ್ಟೇ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. ಆದ್ರೆ ಆ ಖುಷಿ ಸಂಜೆ ಮರುಕಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವು ತಮ್ಮ ಮಾಮೂಲಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ.ಅದು ಖಾಲಿಯಿತ್ತು. ಮರದಲೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಎರಡ್ಮೂರು ದಿನದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಒಂಟಿ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲಿದೆ. ಅದರ ಜೊತೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದೆಯೋ ಏನೋ! ಹಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿ ಜೀವಂತವಿರುವಾಗಲೇ ಇನ್ನೊಂದು ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಓದಿದ್ದೇನೆ. ಅಂದರೆ ಅದು ಸತ್ತು ಹೋಗಿರಬಹುದೇ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನೀನೆಲ್ಲಿ ನಡೆದೆ ದೂರಾ....
ಯಾಕೋ ಏನೋ, ಒಮ್ಮೆ ಜತೆಯಾಗಿದ್ದು ಆಮೇಲೆ ಒಂಟಿಯಾದ ಯಾವ ಜೀವಿಯನ್ನು ಕಂಡರೂ ನನಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ನಾನೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ.

[ http://kannada.connectkannada.com/. ಅಂರ್ಜಾಲ ತಾಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾಲಂ’ಚಲಿತ ಚಿತ್ತ’ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಬರಹ]


Thursday, May 12, 2016

ಮತ್ಸ್ಯಗಂಧಿಯ ಪ್ರಲಾಪ.

ಅದೊಂದು ಹೆಂಗಸು. ಅದರ ಪರಿಚಯ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಎದುರು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಒಂದು ನಗುವಿನ ವಿನಿಮಯ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಅದು ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಪರಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂತು.
ಅಲ್ಲಿ ಅದೇನಾಯ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದರ ವರಸೆಯೇ ಬದಲಾಯ್ತು. ಮೈ ಮೇಲೆ ಭೂತ ಮೆಟ್ಟಿಕೊಂಡವಳವಂತೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಕಂಡ ಕಂಡವರ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಹರಿ ಹಾಯಲು ಆರಂಭಿಸಿತು.
ಅದೊಂದು ಊರು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಜಾತ್ರೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಯಮ್ಮ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಂಟ್ರಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಾನಾಗಿಯೇ ಮಾತಾಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಜನ ತಮಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಅವಳು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.. ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದಂತೆಲ್ಲಾ ಆಕೆ ಒಂದು ಜಾತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಅಲ್ಲಿದ್ದವರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು.. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾಕೆ.’ನೀವು ಯಾವ ಪೈಕಿ ಜನ ? ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು.
ಈಕೆ ನಿಗೂಢವಾಗಿ ನಕ್ಕಳು. ಕೇಳಿದವಳೂ ಅದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ಸಾಹ ತೊರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಜಾತೀಯ ಭೂತ ಮೆಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ವ್ಯಸನ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆ ಅಂತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಜನ ತಂತಮ್ಮ ಕೆಲಸ-ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಮೈ ಮರೆತರು
ಕೆಲದಿನಗಳು ಕಳೆದವು .
ಆ ಗಯ್ಯಾಳಿ ಹೆಂಗಸು ಒಂದು ಮರದಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಳು. ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಅವಳ ಸುತ್ತ ನೆರೆದಿದ್ದರು. ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾತ ಗಂಟಲು ಹರಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಕಿರುಚಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವರೆಲ್ಲಾ ಆತ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಗಲ್ಲಕ್ಕೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆತ ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅ ಅಲೆಮಾರಿ ಹೆಂಗಸಿನತ್ತ ನೋಡಿದ. ಗಲ್ಲಕ್ಕೆ ಕೈಯ್ಯಿಟ್ಟು ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅಲಿಮಾರಿಯ ಪಕ್ಕ ಒಂದು ಬುಟ್ಟಿಯಿತ್ತು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹಾಳೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತು, ಅಲೆಮಾರಿ ಹೆಂಗಸನ್ನು ನೋಡಿದ ಗಯ್ಯಾಳಿ ಹೆಂಗಸು ತನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಪಟಾಲಂಗೆ ಏನೋ ಹೇಳಿದಳು. ಅವರೆಲ್ಲಾ ಅಲೆಮಾರಿ ಹೆಂಗಸನ್ನು ನೋಡಿ ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ನಗಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಆದರೆ ಯಾಕೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದರೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಅಲೆಮಾರಿ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಅದೊಂದೇ ದಾರಿಯಿದ್ದುದ್ದು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಪಟಲಾಂ ದಾರಿಗಡ್ಡವಾಗಿ ಕೂತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸೆರಗು ಹೊದ್ದು ಅದರ ಮೇಲೆ ಬುಟ್ಟಿಯಿಟ್ಟು ಅವರು ಕೂತಿದ್ದ ಮರದಡಿಯ ಕಾಲು ದಾರಿಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದಳು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವರು ’ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟ್ಟಿದ್ದಿಯಾ? ತಲೆಯ ಮೇಲೇನಿದೆ?ಯಾವ ಜಾತಿ ನಿಂದು’ ಎಂದು ಒಬ್ಬಾರದಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆಗೆಯ್ದರು.
ಅವಳು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು. ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮೊದಲು ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೇಂದು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಆಗ ಈ ಗಯ್ಯಾಳಿ ಹೆಂಗಸು ತಾನು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನ ಎಂಬಂತೆ ತನ್ನ ಗುಂಪಿನವರತ್ತ ಕುತ್ಸಿತ ನಗುವೊಂದನ್ನು ಬೀರಿ ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಕೈಯ್ಯಿಟ್ಟು ’ ಆ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲೇನಿದೆ? ತೋರಿಸು’ ಎಂದು ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಟ್ಟಳು.
‘ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬದುಕಿದೆ’
’ಓಹೋ..ನಿನ್ನ ಬದುಕು ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮದುರಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದೆಯಾ?’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆಕೆ ಗುಂಪಿನೆಡೆಗೆ ’ಹೆಂಗಿದೆ ನನ್ನ ಬಾಣ?’ ಎಂಬಂತೆ ನೋಡಿದಳು. ಅವರು ಅವಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವಂತೆ’ ಕುನ್ನಿ’ಎಂದು ಬೆರಳಲೇಡಿಸುತ್ತಾ ಕಿಸಕ್ಕನೆ ನಕ್ಕರು. ಅವಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೇರಿ ಇವಳ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದಳು. ಈ ಜಗ್ಗಾಟದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೀನೆಲ್ಲ ಇವಳ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಿ ಮೈಯ್ಯನ್ನು ಸವರಿಕೊಂಡು 
ನೆಲ ಸೇರಿ ಹೊರಳಾಡತೊಡಗಿದವು.
ದೂರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಇದ್ದ ನಾಯಿಗಳು ಬೊಗಳುತ್ತಾ ಇವರಿದ್ದೆಡೆಗೆ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಣ್ಣು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ನಾಟಿ ಇವಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು..
ಈಗ ಗಯ್ಯಾಳಿ ಕಂಡ ಕಂಡವರೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ’ಅವಳು ನನ್ನ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಎತ್ತಿ ಹಾಕಿದಳು.ಈಗ ಮೈಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಮೀನುಗಳು ಓಡಾಡುತ್ತಿವೆ. ಗುಳು ಗುಳು ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಬೇಕಾದ್ರೆ ನೀವೇ ಆಲಿಸಿ ನೋಡಿ’ ಅಂತ ತಲೆಯನ್ನು ಓರೆ ಮಾಡಿ ಕಿವಿಗೆ ಅಂಗೈಯನ್ನು ಅರ್ಧ ಮರೆ ಮಾಡಿ ಆಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನೀವು ಕೂಡಾ ಆಲಿಸಿ ಅಂತ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾಳೆ. 
ಜನ ಹೌದೌದು ಅಂತ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಾ ಅವಳ ಮೈಯ ಮೀನಗಂಧವನ್ನು ಅಸ್ವಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.!
. 

Sunday, April 24, 2016

ಉನಕೋಟಿ-ಮಲಗಿರುವ ದೇವತೆಗಳು, ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದ ಶಿವ.




ಭಾರತದ ಭೂಪಟಕ್ಕೆ ಬಾವಲಿಯ ಹಾಗೆ ನೇತು ಬಿದ್ದಿರುವ ಈಶಾನ್ಯದ ಪುಟ್ಟ  ರಾಜ್ಯವೇ ತ್ರಿಪುರ. ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಅತೀ ಚಿಕ್ಕ ರಾಜ್ಯ ಮೊದನೆಯದು ಗೋವಾ.  ಉತ್ತರ, ದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮದ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದೆ. ಬಾಂಗ್ಲಾದೊಂದಿಗೆ ತ್ರಿಪುರಾ ೮೫೬ ಕಿ.ಮೀ ಉದ್ದದ ಗಡಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದ ಒಟ್ಟು ಗಡಿಯ ೮೪% ಆಗುತ್ತದೆ. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಶಾಂ ಮತ್ತು ಮಿಜೋರಾಂ ರಾಜ್ಯಗಳಿವೆ . ಭಾರತದ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳೊಡನೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಲು ಇವೆರಡರ ಮುಖಾಂತರವೇ ಹಾದು ಹೋಗಬೇಕು.ನಾವು ಕೂಡಾ ಅಸ್ಸಾಂ ನ ಸಿಲ್ಚಾರ್ ನಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ೪೪ರ ಮುಖಾಂತರ ಕರಿಂಗಂಜ್ ನ್ನು ಹಾದು ತ್ರಿಪುರದ ರಾಜಧಾನಿ ಅಗರ್ತಲಾ ತಲುಪಿದ್ದೆವು. ಇದಲ್ಲದೆ ರೈಲಿನಲ್ಲಿಯೂ ತ್ರಿಪುರಕ್ಕೆ ತಲುಪಬಹುದು. ಹತ್ತಿರದ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣ ಕುಮಾರ್ ಘಾಟ್.      ಕಲ್ಕತ್ತಾದಿಂದ ಹೊರಡುವ ರೈಲು ಗೌಹಾಟಿ ಮುಖಾಂತರ ೧೪೭೫ ಕಿ.ಮೀ ಹಾದು ಕುಮಾರರ್ ಘಾಟ್ ತಲುಪುತ್ತದೆ . ಕುಮಾರಘಾಟ್ ನಿಂದ ಅಗರ್ತಲಾ ೧೪೦ ಕಿಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಕಲ್ಕತ್ತಾ ಮತ್ತು ಗೌಹಾಟಿಯಿಂದ ವಿಮಾನದ ಮುಖಾಂತರವೂ ತ್ರಿಪುರಾ ತಲುಪಬಹುದು. ತ್ರಿಪುರಾದಲ್ಲಿ ಮೂರು ವಿಮಾನ ನಿಲ್ಡಾಣ್ಗಳಿವೆ.
 ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೊರಡುವ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಬಹುಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯ ಅಂದರೆ ಅದು ಮಿಲಿಟರಿ ಕಣ್ಗಾವಲಿನಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳು. ಅದರಲಿಯೂ ಸೆವೆನ್ ಸಿಸ್ಟರ್ಸ್ [ಸಪ್ತ ಸೋದರಿಯರು] ರೆಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿರುವ ಅಸ್ಸಾಂ, ಅರುಣಾಚಲಪ್ರದೇಶ, ಮಣಿಪುರ, ಮೇಘಾಲಯ, ಮಿಜೋರಾಂ, ನಾಗಾಲ್ಯಾಂಡ್ ಮತ್ತು ತ್ರಿಪುರಾ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ನಿಯಮಗಳಿವೆ. ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಎಂಟ್ರಿ ಪಾರಂ  ಕಡ್ಡಯವಾಗಿ ತುಂಬಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಭಾವಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಗುರುತಿನ ಕಾರ್ಡಿನ ಜೆರಾಕ್ಸ್ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಲಗತ್ತಿಸಿರಬೇಕು. ಮಿಲಿಟರಿ ಪೋಲಿಸರು ಅದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ರಾಜ್ಯದೊಳಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ರಾಜ್ಯಗಳು ಚೀನಾ [ಟಿಬೇಟ್], ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಮಯನ್ಮಾರು [ಬರ್ಮಾ], ಬಾಂಗ್ಲಾ, ನೇಪಾಳ ಮುಂತಾದ ದೇಶಗಳೊಡನೆ ಗಡಿರೇಖೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಹಲವಾರು ಬಂಡುಕೋರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿವೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅವು ಉಗ್ರಗಾಮಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ನಿರತವಾಗುತ್ತವೆ, ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಒತ್ತೆಯಾಳುಗಳನ್ನಾಗಿ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹತ್ಯೆಗೂ ಮುಂದಾಗುತ್ತವೆ, ಇದಕ್ಕೆ ನೆರೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿನ ಕೆಲ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಂಗ್ಲಾ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಮತ್ತು ನುಸುಳುಕೋರರದ್ದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಮಿಲಿಟರಿ ಸದಾ ಸರ್ವ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮಿಜೋರಾಂ ಗೆ ಹೋಗುವಾಗಲಂತೂ ಬಾಂಬ್ ನಿಷ್ಖ್ರ‍ಿಯದಳದವರು ಕೂಡಾ ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಚೆಕ್ ಮಾಡಿದ್ರು. ಮಣಿಪುರದ ಸೇನಾಪತಿ ಎಂಬ ಊರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬಂದ ಮಿಲಿಟರಿ ಜೀಪ್ ಅಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ತಂಗಲು ನಮ್ಮ ವಾಹನ ನಿಂತೊಡನೆ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸೂಕ್ಷವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿತ್ತು.
Add caption

ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಹಿಮಾಲಯವನ್ನು ಟ್ರಕ್ಕಿಂಗ್ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುವ ನಾವು ಈ ಬಾರಿ ಸಪ್ತ ಸೋದರಿಯರ ಮೈದಡವಿ ಬರಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಶಿವನನ್ನು ಬೇಟಿಯಾಗದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮರಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಹಾಗಾಗಿ ಹುನಕೋಟಿಯ ಮೇಲೆ ದ್ರುಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಇದಲ್ಲದೆ  ಮಾಣಿಕ್ ಸರಕಾರ್ ಎಂಬ ರಾಜಕೀಯ ಸಂತ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿರುವ ತ್ರಿಪುರಾ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲವೂ ಇತ್ತು. ಎರಡೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಹುಸಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕರುನಾಡಿನ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ. ನಾವು ವಾಹನದಲ್ಲಿ  ಕೇರಳದಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಪಯಣಿಸುತ್ತಾ ನಿದ್ರಾವಶವಾಗಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಿದ್ರಾಭಂಗವಾಯೋ ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆವು ಎಂದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಹಾಗಿರುತ್ತವೆ ನಮ್ಮ ರೋಡುಗಳು. ಅದೇ ಅನುಭವವನ್ನು ತ್ರಿಪುರಾ ಮತ್ತು ಅಸ್ಸಾಂ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿದೆವು.
  ಉನಕೋಟಿ ಎಂಬುದು ತ್ರಿಪುರದ ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆ.  ಉನಕೋಟಿಯ ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರದ ಹೆಸರು ಕೈಲಾಸ್ ಹಾರ್. ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ಜನವಸತಿ ರಹಿತ ಉನಕೋಟಿ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಸ್ಥಳದ ವಿಶೇಷತೆಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಆ ಹೆಸರಿನ್ನಡಲಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಅದು ಬಹುಮುಖ್ಯವಾಗಿದ್ದೇ ಇರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಹೌದು. ಅಲ್ಲಿ ಏಳರಿಂದ ಒಂಬತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದ ನಡುವೆ ರಚನೆಯಾಗಿತ್ತೆನ್ನಲಾದ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆತ್ತಲಾದ ಅಸಂಖ್ಯ ದೇವಾನು ದೇವತೆಗಳ ಚಿತ್ರಗಳಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಆ ನಿರ್ಜನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ  ಬಂಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಆ ಚಿತ್ರಗಳು ಹೇಗೆ, ಯಾರಿಂದ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟವು? ಅದರ ಹಿಂದೊಂದು ಕಥೆಯಿದೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಪರಶಿವನು ಒಂದು ಕೋಟಿ ದೇವತಾಗಣಗಳೊಡನೆ ಕಾಶಿಯತ್ತ ಪಯಣ ಬೆಳೆಸಿದ್ದನು. ಈಗಿನ ಉನಕೋಟಿ- ಆಗ ಅದಕ್ಕೆ ಏನು ಹೆಸರಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ- ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಕತ್ತಲಾಯಿತು. ದಟ್ಟ ಕಾಡು ಬೇರೆ. ಶಿವ ತನ್ನ ಪರಿವಾರದೊಡನೆ ಅಲ್ಲೇ ತಂಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮೊದಲು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ; ನಾಳೆ ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದು ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ತಮ್ಮ ಪಯಣ ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕೆಂದು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೇ ಎದ್ದ ಶಿವ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದ. ಆದರೆ ಮಲಗಿದವರಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಎದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಿವನಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂತು. ’ನೀವೇಲ್ಲಾ ಶಿಲಾರೂಪಿಗಳಾಗಿ ಬಿದ್ದಿರಿ’ ಎಂದು ಶಾಪವಿತ್ತು ತಾನು ಮುಂದಡಿಯಿಟ್ಟ. ಹಾಗೇ  ಪರಶಿವನಿಂದ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವತೆಗಳೇ ಉನಕೋಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ಶಿಲಾರಚನೆಗಳು.
ಉನಕೋಟಿ ಎಂಬುದು ಬಂಗಾಲಿ ಪದ.ಇದರ ಅರ್ಥ ಕೋಟಿಗೆ ಒಂದು ಕಮ್ಮಿ ಅಂತ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲವೇ ಕೋಟಿಗೊಬ್ಬ ಅಂತ. ಹಾಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ ಉಳಿಯುವವರು ೯೯ ಲಕ್ಷದ ೯೯ ಸಾವಿರದ ೯೯೯ ಜನರು ಎಂದಂತಾಗುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ? ಕೋಟಿಗೆ ಒಂದು ಕಮ್ಮಿ ಉನಕೋಟಿ. ಈ ತರ್ಕದ ಮೂಲಕವೇ ನೋಡಿದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಚಿತ್ರ ಇರಬಾರದಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿರುವ ಶಿಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ಅತೀ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರುವ ರಚನೆಯೇ ಶಿವನ ಮುಖದ್ದು. ಹತ್ತು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ್ದು, ನಂತರ ಆತನ ಪತ್ನಿಯಾದ ದುರ್ಗೆಯದು ಮತ್ತು ಮಗನಾದ ಗಣೇಶನದು.
ದೇವರನ್ನು ನೋಡಲು ಅದರಲ್ಲೂ ಪರಶಿವನನ್ನು ನೋಡಲು ಭಕ್ತರು ಬಹು ಪ್ರಯಾಸಪಡಬೇಕಂತೆ. ಹಿಮಾಲಯವೇ ಅವನ ಆಲಯವಲ್ಲವೇ? ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಪಟ್ಟವರು ಕಷ್ಟಪಡಲೇಬೇಕು.  ಇಲ್ಲಿ ಆತ ಹಿಮಾಲಯದಿಂದ ಇಳಿದು  ಸಮತಟ್ಟು ಭೂಮಿಯಾದ ಕಾಶಿಗೆ ಹೊರಟವನು ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಭಾರತದ ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯವಾದ ತ್ರಿಪುರದಲ್ಲಿ ತಂಗಿ ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಉನಕೋಟಿಯೆಂದು ಹೆಸರು ನೀಡಿದವನು. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ರಸ್ತೆಯಿಂದಿಳಿದು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದು ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡವನ್ನು ಹತ್ತಿಳಿಯಬೇಕು..
ನಾವು  ಹಿಮಾಲಯದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಳಿದು ಅಸ್ಸಾಂ ರಾಜ್ಯದ ಸಿಲ್ಚಾರ್ ನಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಹೂಡಿ ಮುಂಜಾನೆಯೇ ತ್ರಿಪುರಾದ ಕುಮಾರ್ ಘಾಟ್ ನತ್ತ ಹೊರಟಿದ್ದೆವು.  ಬೇಗ ಕುಮಾರ್ ಘಾಟ್ ತಲುಪಿದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುವ [ ೨೯ ಕಿಮೀ] ಉನಕೋಟಿಯನ್ನು ಅಂದೇ ನೋಡುವುದು ನಮ್ಮ ಇರಾದೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸಿಲ್ಚಾರ್ ನಿಂದ  ಕುಮಾರಘಾಟ್ ಗೆ ಇರುವ ದೂರ ೩೭೪ ಕಿ.ಮೀ. ಅದು ನ್ಯಾಷನಲ್ ಹೈವೆ ೪೪ ಆದ ಕಾರಣ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಾಮದಾಯಕವಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ನಮ್ಮ ಎಣಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಯೋಜನೆಗಳು ತಲೆಕೆಳಗಾಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ನನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲೇ ಅಂತ ಹೊಂಡಗುಂಡಿಗಳಿರುವ, ಧೂಳುಮಯ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಡಾಮರ್ ಕಾಣದೆ ಶತಮಾನಗಳೇ ಕಂಡಿರಬಹುದು. ಈ ಪ್ರಯಾಸದ ಪಯಣವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನನ್ನ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ, ಇನ್ನೆಂದೂ ನಾನು ಶಿರಾಡಿ ಘಾಟಿಯ ಹೊಂಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಲಾರೆ!

ಆಗಾಗ ಕೋಮುಗಲಭೆಗೆ ಈಡಾಗುವ ಕರೀಂಗಂಜ್ ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಹೋದಾಗ ಅಸ್ಸಾಂನಲ್ಲಿ ವಿಧಾನಸಭೆ ಚುನಾವಣೆ ಡಿಕ್ಲೆರ್ ಆಗಿತ್ತು. ಧೂಳು, ಬಿಸಿಲಿನ ಜೊತೆ ಚುನಾವಣೆಯ ಕಾವೂ ಸೇರಿತ್ತು .ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಚೆಕ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಹಿಂದಿನ ವೈಜಯಂತ ಅರಮನೆ. ಈಗ ರಾಜ್ಯ ಮ್ಯೂಸಿಯಂ
ನೀವು ನಂಬಬೇಕು, ಕುಮಾರ್ ಘಾಟ್ ಗೆ, ೩೭೪ ಕಿ.ಮೀ ಕ್ರಮಿಸಲು ನಾವು  ತೆಗೆದುಕೊಂಡದ್ದು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಘಂಟೆ. ಅದು ಇನ್ನೆಂತ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯಿರಬಹುದು? ಅಸ್ಸಾಂ ಸರಕಾರ ತನ್ನ ರಸ್ತೆ ಕಾಮಗಾರಿಕೆ ಬಗ್ಗೆ ದಿವ್ಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ತಾಳಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಉನಕೋಟಿಯನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವಾಗ ನೋಡುವುದೆಂದು ಅಗರ್ತಲಾದತ್ತ ಪಯಣ ಬೆಳೆಸಿದೆವು.
ಪ್ರಯಾಣದ ಎಲ್ಲಾ ಬೇಸರಿಕೆಗಳನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ತ್ರಿಪುರಾ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಹೊಕ್ಕ ಮೇಲೆ. ಆಲ್ಲಿಯ ನುಣುಪಾದ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಾಹನ ಹುರುಪಿನಿಂದ ತನ್ನ ವೇಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ದಶಕಗಳಿಂದ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಸರಕಾರದ ಚುಕ್ಕಾಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಮಾಣಿಕ್ ಸರಕಾರ್ ಎಂಬ  ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಶುದ್ಧ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟುತನ ಅದರ ರಾಜಧಾನಿ ಅಗರ್ತದಲ್ಲೂ ಕಂಡು ಬಂದಿತು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹುದ್ದೆಗೆ ಸರಕಾರ ನೀಡುವ ಸಂಬಳ- ಸಾರಿಗೆ, ಭತ್ಯೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಪಾರ್ಟಿಗೆ ನೀಡಿ, ಅದು ಕೊಡುವ ಮಾಸಿಕ ಐದು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲೇ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡುವ ಮಾಣಿಕ್ ಸರಕಾರ್ ಭಾರತದ ಪರಿಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಅತೀ ಬಡ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೆಂದೇ ಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಮುನ್ನೋಟವುಳ್ಳ ಈ ರಾಜಕಾರಣಿಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲಿಯ ಸಾಕ್ಷರತೆಯ ಪ್ರಮಾಣ ೯೬%  ಇದೆ.
ಬಾಂಗ್ಲಾ ಗಡಿ.
ಉತ್ತರಾಖಂಡ ಸೇರಿದಂತೆ ಸೆವೆನ್ ಸಿಸ್ಟರ್ಸ್ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಅಟೋರಿಕ್ಷಾಗಳು ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಬಸ್ಸಿನಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಸಾರಿಗೆ ವಾಹನಗಳು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.. ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಧಾನಿ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ವೇಳೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿವೆ. ಅದನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದರೆ ದಂಡ ತೆರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಗರ್ತದಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಅಟೋರಿಕ್ಷಾಗಳು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ವಿಂಗಡಣೆಯಲ್ಲೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟುತನ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಹೂವಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಹಣ್ಣಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಬಟ್ಟೆ ಬರೆ, ಇಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ ವಸ್ತುಗಳು ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುಗಳಿಗೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಜಾಗಗಳಿದ್ದವು. ನಮ್ಮಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಮಿಳಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.  
ಅಗರ್ತಲಾಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತಿರುವ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಭಾರತ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಭಾರತ ಗಡಿಯಾದ ವಾಘ ಬಾರ್ಡರ್ ನಂತೆಯೇ ಧ್ವಜಾವರೋಹಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೂ ಸಂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತೆ .ಇಲ್ಲಿ ರಾಯಚೂರಿನ ಸತೀಶ್ ನಾಯ್ಕ್ ಎಂಬ ಯೋದನ ಪರಿಚಯವೂ ಆಯಿತು. ಆತ ಅಂದಿನ ಧ್ವಜಾವರೋಹಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿದ್ದರು.
ಮಾಣಿಕ್ ಸಜಾರ್.
ತ್ರಿಪುರಾ ನಾಡಿನ ರಕ್ಷಕ ದೇವತೆಯಾಗಿರುವ ತ್ರಿಪುರಾಂಬಿಕೆ, ಬಹುಶಃ ಇವಳೇ ಈ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಆ ಹೆಸರು ಬರಲು ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆಕೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರು ಮಾತಾವರಿ. ನಮಗೆ ಚಾಮುಂಡೇಶ್ವರಿ ಹೇಗೆ ನಾಡ ದೇವತೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ತ್ರಿಪುರಾಕ್ಕೆ ತಾಯಿ ತ್ರಿಪುರ ಸುಂದರಿ. ಈಕೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರು ಮಾತಾಬರಿ. ಇದೊಂದು ಶಕ್ತಿಪೀಠ. ಸತಿಯ ಬಲಗಾಲು ಬಿದ್ದ ಜಾಗವಿದು. ಈ ಕಥೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವಂತಹದ್ದೇ. ದಕ್ಷರಾಜ ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಯಾಗಕ್ಕೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಹ್ವಾನಿಸಿದರೂ ತನ್ನಳಿಯ ಶಿವನನ್ನು ಆಮಂತ್ರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಸತಿ ಅಪ್ಪ ಮರೆತಿರಬಹುದೆಂದು ತಾನು ಹೊರಟು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ. ಶಿವ ತಡೆದರೂ ತಾನು ಒಬ್ಬಳೇ ತವರುಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವಮಾನಿತಳಾಗಿ ಯಜ್ನಕುಂಡಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾಳೆ. ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಶಿವ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದು ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯ ಕಳೇಬರವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಾಂಡವ ನಾಟ್ಯ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ವರ್ಷಗಳುರುಳಿದರೂ ಅವನ ದುಃಖ ಶಮನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾದರೆ ಲೋಕದ ಗತಿಯೇನು ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದ ವಿಷ್ಣು ತನ್ನ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದಿಂದ ಸತಿಯ ದೇಹವನ್ನು ಛಿದ್ರ ಛಿದ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಸತಿಯ ದೇಹದ ೫೧ ತುಂಡುಗಳು ಬಿದ್ದ ಜಾಗಗಳು ಶಕ್ತಿಪೀಠಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡವು. ಸತಿಯ ಕಾಲು ಬಿದ್ದ ಜಾಗವೇ ಅಗರ್ತಲಾದಿಂದ ೫೫ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಉದಯಪುರದ ಈ ತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿ ದೇವಾಲಯ. ೧೫೧೦ರಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಜ ಧನ್ಯ ಮಾಣಿಕ್ಯ ಇದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದ. ಇದರ ವಾಸ್ತು ಆಮೆಯ ಆಕಾರದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಇದಕ್ಕೆ ಕೂರ್ಮಪೀಠವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಬಂಗಾಳ ಶೈಲಿಯ ಈ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಚೌಕಾಕ್ರುತಿಯ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಿದೆ.ಗೋಪುರ ಶಂಖದ ಆಕಾರದಲ್ಲಿದೆ.
ಗಡಿಯಾಚೆ ಬಾಂಗ್ಲಾ ನಿವಾಸಿಗಳು.
ಗರ್ಭ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಗ್ರಹಗಳಿವೆ.ಒಂದು ಚೋಟಿ ಮಾ, ಇನ್ನೊಂದು ತ್ರಿಪುರ ಸುಂದರಿ. ತ್ರಿಪುರದ ಮಾಹಾರಾಜರುಗಳು, ಬೇಟೆಗೆ, ಯುದ್ಧ ಮುಂತಾದ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ದೂರ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಈ ಚಿಕ್ಕ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ತಮ್ಮೊಡನೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ.
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಶಕ್ತಿಪೀಠವೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಬಲಿಯೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ನಾವು ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಆಗ ತಾನೇ ದೇವರೆದುರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿ ನಡೆದಿತ್ತು. ದೇವರೆದುರುಗಡೆ ವಿಶಾಲವಾದ ಮಂಟಪವಿದೆ.ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರು ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಭಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಂಟಪದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ, ಸುಮಾರು ಹತ್ತುಮಾರು ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಲಿಕಂಬವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಕಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿ ನೆತ್ತರಿನ ಓಕಳಿಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಡೆದಾಡುವಾಗ ನೆತ್ತರಿನ ಕಮಟು ವಾಸನೆ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿದು ಹೊಟ್ಟೆ ತೊಳಸಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಂಟಪದ ಬಲಬಾಗದಲ್ಲಿ ಜನರು ಗುಂಪಾಗಿ ನಿಂತು, ಕೂತು ಬಲಿಕೊಟ್ಟ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮಾಂಸವನ್ನು ಕೊಚ್ಚಿ ಹಸನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ದೇವಸ್ಥಾನದ ಎದುರುಗಡೆ ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ ವಿಶಾಲವಾದ ಕಲ್ಯಾಣ ಸಾಗರ್ ಎಂಬ ಕೆರೆಯಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾದ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಮೀನುಗಳಿವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಅನೇಕ ಜಾತೀಯ ಜಲಚರಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ.
ತ್ರಿಪುರಾವನ್ನು ಹಿಂದೆ ಮಾಣಿಕ್ಯ ರಾಜಮನೆತನ ಆಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ವಂಶಜರ ವೈಜಯಂತ ಅರಮನೆ ಇಂದು ರಾಜ್ಯದ ವಸ್ತು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯವಾಗಿದೆ. ಎರಡು ಅಂತಸ್ತಿನ ಈ ಕಟ್ಟಡ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಾಯಮಾನವಾಗಿದೆ.

ತ್ರಿಪುರಾಂಬಿಕೆ
ತ್ರಿಪುರಾ ಎಂಬ ಈ ಪುಟ್ಟ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅನೀರಿಕ್ಷಿತವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಅಪರೂಪವಾದ ಪ್ರಾಣಿಯೊಂದನ್ನು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಾಣಿ ಸಂಗ್ರಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದೇ ’ಹೂ ಲಾಕ್ ಗಿಬ್ಬನ್ [Hoolock Gibbon]” ಎಂಬ ಬಾಲವಿಲ್ಲದ ಕೋತಿ. ಇದು ತ್ರಿಪುರಾದ ರಾಜ್ಯಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ. ಅದು ಪಂಜರದೊಳಗೇ ಅತ್ತಿಂದತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಾ ಬಹಳ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಕೂಗು ಕನ್ನಡದ ’ಹೋಗೋ..ಹೋಗೋ’ ಎಂಬಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದ ಸಂದರ್ಶಕರು ಕೂಡಾ ಅದರ ಸ್ವರವನ್ನು ಅನುಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ವಾತಾವರಣ ಇದ್ದಂತೆ ನಮಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೂ ಲಾಕ್ ಗಿಬ್ಬನ್ಸ್ ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರಪಂಚದ ಇನ್ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಾ ನದಿ ಕಣಿವೆಯ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಭೇಧದ ಪ್ರಾಣಿಯಿದು.                   

ಬೌಗೋಳಿಕ ಮತ್ತು ಪಾಕ್ರುತಿಕ ದ್ರುಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೂ ನಮ್ಮ ಕೇರಳ ಮತ್ತು ಮಲೆನಾಡನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದ ಅನುಭವ ಕೊಟ್ಟ ನಾಡು ತ್ರಿಪುರಾ.ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ರಬ್ಬರ್ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ಗಳು, ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಗಳು, ನದಿಗಳು, ದಟ್ಟ ಕಾಡು, ತೆಂಗು, ಬಾಳೆ, ಗೇರು ಮರಗಳು, ನಮ್ಮದೇ ನಾಡಿನ ಪಶು ಪಕ್ಷಿಗಳು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ೩೫೫೭ ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಪುಟ್ಟ ರಾಜ್ಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿ ಕೊಡುವ ಜಾಗ.
 ಇಂತಹ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಉನಕೋಟಿಯೆಂಬ ಪುರಾತನ ಶೈವ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಶಿಲಾರಚನೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು; ಈ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ನಿರ್ಮಿಸಿರಬಹುದು. ಎಳೆದ ಗೆರೆಗಳು, ಅಭರಣದ ವಿನ್ಯಾಸ, ಶಿವನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಕಿರೀಟ, ಹಿಡಿದ ಆಯುಧಗಳು, ಬೆಟ್ಟ, ಗುಡ್ಡ, ಕಣಿವೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆ ಪರಿಸರ ಎಲ್ಲವೂ ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಾರುವಂತಿವೆ.  ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅದಿವಾಸಿಗಳೇ ಅತ್ಯಧಿಕ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಇತಿಹಾಸ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಅಧ್ಯಯನಯೋಗ್ಯ ಜಾಗ.

Friday, February 19, 2016

ಚೌಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಹಾಕುವವರು ಮತ್ತು ಮೀರುವವರು.




ಕೆಳ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಮನೆಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಗಮನಿಸಿ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಹಿಂಬಾಗಿಲು ಇರುತ್ತೆ, ಅದಕ್ಕೆ ತಾಗಿದಂತೆ ಹಿತ್ತಲು. ಇದು ಹೆಂಗಸರ ಸಾಮ್ರಜ್ಯ. ಅಂತಃಕರಣದ ಮಡಿಲು. ಆದ್ರೆ ಜಗಲಿ ಅಥವಾ ಚಾವಡಿ ಅಧುನಿಕ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ವರಾಂಡ ಅನ್ನುತ್ತಿವಲ್ಲಾ ಅದು ಗಂಡಸರ, ದರ್ಪದ, ಅದಿಕಾರದ ಜಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಸೀಮಿತ ಪ್ರವೇಶವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಗಂಡಸರಿಗೆ ಸರಿಸಮಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ನಿಷೇಧಿತ ಪ್ರದೇಶ.

 ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ವಿದ್ಯಭಾಸ ಕಲಿತು, ಗಂಡುಮಗನಂತೆ ನೌಕರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹಿತ್ತಲಿನಿಂದ ಜಗುಲಿಗೆ ಬಂದಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಜಗಲಿಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಒಳಮನೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಂಡು ಸಂತತಿಗೆ ಇದರಿಂದ ದಿಗಿಲಾಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನೀವಿನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ಇರಿ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬೇಡಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ಕೇಳುವವಳೇ ಇವಳು? ಇಲ್ಲಾ, ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ಯಾಕೆ ಬರಬಾರದು? ನಾನಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರೆ ನಿನಗೇನು ತೊಂದರೆ? ನಿನಗೆ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿರಲು ಎಷ್ಟು ಹಕ್ಕಿದೆಯೋ ನನಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಹಕ್ಕಿದೆ.

ಇಂತಹ ಹಕ್ಕಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಆಯ್ಯಪ್ಪನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತಾನೇಕೆ ಬರಬಾರದು? ಶನಿ ಶಿಂಗ್ನಾಪುರದ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲಿ ತಾನೇಕೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಬಾರದು ಎಂದು  ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪುರುಷ ಸಮೂಹ ಅದಕ್ಕೆ ಏನೆಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದೆ? ಅವಳನ್ನು ಧಮನಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪುಟಿದೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಕ್ಕು ಅಥವಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀವು ಯಾವುದನ್ನೇ ಆಗಲಿ ಅದುಮಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟಷ್ಟು ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಪುಟಿಯುತ್ತದೆ..
 ಈಗ ಆಗಿರುವುದು ಅಷ್ಟೇ.

ಅಯ್ಯಪ್ಪನ ಸನ್ನಿಧಾನಕ್ಕೆ”ಫಲವಂತಿಕೆ’ಯ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಸ್ತ್ರೀ ಬರಬಾರದೆಂದು ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಕಟ್ಟಳೆ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಮಹಿಳೆಯರೂ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ನನ್ನಂತಹ ”ಗಂಡುಬೀರಿ’ಯರು ಯಾಕೆ ಬರಬಾರದು? ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಯಾವಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ. ’ಇಲ್ಲಿಗೆ ನೀನು ಬರಕೂಡದು’ ಎಂದು ಕಟ್ಟಪ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದರೆ. ಯಾಕೆ ಬರಕೂಡದು? ನಾನು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಎಂದು ಸವಾಲು ಹಾಕುವುದು ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಗುಣ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಶನಿ ಶಿಂಗಾಣಪುರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಶಬರಿಮಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವುದೂ ಇದೇ. ನೀನು ತಿಂಗಳ ಕೆಲವೊಂದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಪವಿತ್ರಳು. ಹಾಗಾಗಿ ಬರಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿ. ಮಹಿಳೆಗೆ ’ಆ ದಿನಗಳು’ ಬಾರದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈ ಪುರುಷ ಪುಂಗವರು ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರೇ? ಮನುಕುಲ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿತ್ತೇ?

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ದೇವರು ದಿಂಡರು ಅಂತ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆ ಯಾತ್ರೆ ಹೋಗುವ ನಿಜವಾದ ಆಸ್ತಿಕರು,  ’ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ’ ಪೂಜಾ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಭಕ್ತರಿಗೂ ಅಕ್ಟ್ವಿಸ್ಟ್ ಗಳಿಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಅಯ್ಯಪ್ಪನ ದೇವಸ್ಥಾನ ಅಥವಾ ಶನಿಶಿಂಗ್ಣಾಪುರದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೂ ಪ್ರವೇಶ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿರುವವರೆಲ್ಲಾ ಆಧುನಿಕತೆಯನ್ನು ರೂಡಿಸಿಕೊಂಡ ಮಹಿಳಾವಾದಿಗಳೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ದೇವರಲ್ಲಿ ’ನೀನೇ ಗತಿ’ ಎಂಬ ಶರಣಾಗತಿ ಭಾವ, ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ’ನೀನಿಲ್ಲಿಗೆ ಬರಕೂಡದು’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ. ’ಯಾಕೆ ಬರಕೂಡದು’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮನೋಭಾವವೇ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸಂವಿಧಾನ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಹಕ್ಕು. ಆದ ಕಾರಣವೇ ಶಬರಿಮಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ತಡೆಯೊಡ್ಡಿರುವ ತಿರುವಾಂಕೂರು ದೇವಶ್ಯ ಮಂಡಳಿಯ ಕ್ರಮವನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಎಂದು ಸುಪ್ರಿಂ ಕೋರ್ಟ್ ಹೇಳಿದೆ. ಭೂಮಾತ ಬ್ರಿಗೇಡ್ ನ ತ್ರುಪ್ತಿ ದೇಸಾಯಿ ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಶನಿ ಶಿಂಗ್ಣಾಪುರದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೂ ಪೂಜೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

 ಭೂಮಾತ ಬ್ರಿಗೇಡ್ ನ ಹೋರಾಟ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೂ ತಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು ಇದರಿಂದಾದ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಇಸ್ಲಾಂ ಪ್ರಕಾರ ಮಹಿಳೆಯರು ಪುರುಷ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಂತರ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಅದು ಮಹಾ ಪಾಪವಂತೆ. ಈಗ  ಮುಂಬಯಿಯ ಹಾಜಿ ಅಲಿ ದರ್ಗಾಕ್ಕೆ ತಮಗೂ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಹಿಳಾ ಹಕ್ಕುಗಳ ಸಂಘಟನೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಇಂಹ ಆಚರಣೆಗಳು ರೂಡಿಯಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಬಂದಿರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಪುರುಷ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಕಾರಣವೆನ್ನಬಹುದು. ಅಯ್ಯಪ್ಪನನ್ನೇ ನೋಡಿ. ಆತ ಅಯೋನಿಜ. ತಾಯಗರ್ಭದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಸ್ತೀ ಸಂಪರ್ಕವಿಲ್ಲದೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು. ಹಾಗಾಗಿ ಅನಾದಿಯಲ್ಲಿ ಆತನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಟಾಪಿಸಿದ ಅರ್ಚಕನೊಬ್ಬ[ ಜಾತಿ ಆಧಾರಿತವಾದ ಅರ್ಚಕನಲ್ಲ; ಅರ್ಚಿಸುವವನು ಅರ್ಚಕ] ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಬರುವುದು ಬೇಡ ಎಂದು ನಿರ್ಭಂದಿಸಿರಬಹುದು. ಅಥವಾ ಈಗಿನವರು ತರ್ಕಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಬೆಟ್ಟ ಕಾಡುಗಳ ದುರ್ಗಮ ಹಾದಿಯನ್ನು ಕ್ರಮಿಸಿ ಬರಲು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿಯೂ ಪ್ರವೇಶ ನಿರಾಕರಿಸಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ತುಳು ನಾಡಿನವಳಾದ ನನಗೆ ಬೇರೊಂದು ಕಾರಣವೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ.

ತುಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ”ಶಾಸ್ತಾವು’ ಎನ್ನುವ ದೈವಾರಾಧನೆಯಿದೆ. ಅದು ನಾಗಾರಾಧನೆಯೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ತುಳುನಾಡಿನ ದೈವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ಷೇತ್ರ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿರುವ ಇಂದಿರಾ ಹೆಗ್ಡೆಯವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.. ಅದು ಕಲ್ಲಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಶನಿ ಶಿಂಗ್ಣಾಪುರದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ದೇವರು ಕೂಡಾ ಐದೂವರೆ ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕರಿಯ ಶಿಲೆ. ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ’ಶಾಸ್ತಾವು’ ಆರಾಧನೆಯಿದೆ. ಅಂದರೆ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕ್ರುತಿ ಆರಾಧನೆಯ ಸ್ಥಳಗಳೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಪ್ರಕ್ರುತಿ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀ ಅಸ್ಪರ್ಶ್ಯಳಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವಳು ಯಾವ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಈ ದೇವರುಗಳ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಅನರ್ಹಳಾದಳು? ತುಳುನಾಡು ಪ್ರೃತಿ ಪೂಜಕರ ನಾಡು. ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರುಮೂಲ ಸಂಸ್ಕ್ರೂತಿ ಮುನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿರುವ ದೈವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ[ ಭೂತಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ] ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿದೆ. ಇಂದಿಗೂ ಧರ್ಮಸ್ಥಳದಲ್ಲಿರುವ ಅಣ್ಣಪ್ಪ ಪಂಜುರ್ಲಿಯ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ. ದೇವರಿಗೆ ನಾವು ಬೇಡವಾದರೆ ನಮಗೂ ಆ ದೇವರು ಬೇಡ ಅಷ್ಟೇ!

ಬಹುಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯ ದೇಶ ನಮ್ಮದು. ಇಲ್ಲಿ ಬಹು ಆರಾಧನಾ ಪದ್ಧತಿಯಿದೆ. ಶಿಷ್ಟ ಆಚರಣೆಯಿದ್ದಂತೆ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಭಲವಾದ ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಆಚರಣೆಗಳು ಇವೆ. ಇಲ್ಲಿ  ಅಸಂಖ್ಯ ದೇವರುಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ, ಸಾಯುತ್ತವೆ ಅಥವಾ ಕಾಲಾನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಸರಿಯುತ್ತವೆ. ವೇದಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ದೇವತೆಗಳು ಈಗ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲಿಲ್ಲ. ಈಗಿರುವ ದೇವರುಗಳು ಮುಂದೂ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗದು. ಕಾಲಧರ್ಮಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ದೇವತೆಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಬಾಧಿಸಿದ ಚಿಕುನುಗುನ್ಯಾ ಕಾಯಿಲೆಯನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಆ ಕಾಯಿಲೆಗೊಬ್ಬಳು ಅಧಿ ದೇವತೆಯನ್ನು ಸ್ರುಷ್ಟಿಸಿ ಅವಳಿಗೆ ಕೀಲಮ್ಮ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಸಹಸ್ರ ಸಹಸ್ರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಜನ ನೆರೆದು ಪೂಜಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬಿಜಾಪುರದ ಊರೊಂದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಖಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿ, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಗಂಡು ದೇವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಬಹ್ ಕಡಿಮೆ. ಆದರೆ ಅಸಂಖ್ಯ ಶಕ್ತಿ ದೇವತೆಯರಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಪುರಾಣ ಹಾಗೂ ಜಾನಪದ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ’ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ’ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟ ಉದಾಹರಣೆ ನನಗೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ..  ತನ್ನನ್ನು ರಾಜಸಭೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ದುಶ್ಯಾಸನ ಬಂದಾಗ ತಾನು ’ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ’ ಇರುವುದಾಗಿ ದ್ರೌಪಧಿ ಹೇಳಿರುವುದು ಮಹಾಭಾರತದ ಸಭಾಪರ್ವದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿತವಾಗಿದೆ. ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ. ದೇವರು ಮಾನವನ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿರುವುದು..ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪುರುಷನೇ ಸ್ರುಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ . ಹಾಗಾಗಿ ಕೆಲವು ಪುರುಷ ದೇವರುಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ನಿರ್ಭಂದವಿದೆ. ದೇವರ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯವೇ? ಹೀಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಚಿಕ್ಕಲೂರು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಾದ ಘಟನೆಯೊಂದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮ ಟೀವಿ ಚಾನಲ್ ನ ಅಯಂಕರ್ ಕೂದಲನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಆಗ ಸಿದ್ದಪ್ಪಾಜಿಯ ಗದ್ದುಗೆಯ ಟ್ರಸ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರು ಆಕೆಯ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದು ’ನೀನು ತುಂಬಾ ಸುಂದರಿಯಾಗಿದ್ದೀಯಾ..ಹೀಗೆ ಕೂದಲು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರಬೇಡ. ನಮ್ಮ ಸಿದ್ದಾಪ್ಪಾಜಿಯ ಮನಸು ಚಂಚಲಗೊಳ್ಳಬಹುದು’ ಎಂದರು. ನಾವು ತಮಾಶೆಗೆ ಆಕೆ ಹೇಳಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅದು ನಿಜವೇ ಆಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಅಯಂಕರ್ ಕೂದಲಿಗೆ ಕ್ಲಿಪ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡರು. ಹೀಗಿದೆ ಆಸ್ತಿಕರ ಮನಸ್ಸು.

 ಗುಡಿ ಗುಂಡಾರಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿರುವ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರಿನ ದೇವರುಗಳ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯನಿರ್ಮಿತ ಅನೇಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆ  ಚೌಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಮೀರುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಎಂಟೆದೆ ಬೇಕು.  ಪ್ರಜ್ನಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅದನ್ನೊಮ್ಮೆ ದಾಟಿಬಿಟ್ಟರೆ ದಶದಿಕ್ಕುಗಳೂ ನಮ್ಮದೇ, ನಾವು ನಡೆದದ್ದೇ ದಾರಿ.

[ ವಿಶ್ವವಾಣಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಾಗಿ ಬರೆದ ಲೇಖನ.]